Scena u kojoj jedan poljoprivrednik leži na zemlji dok ga policajci udaraju po licu laktovima i pesnicama, a zatim ga gaze čizmama, koja se desila 1. marta u blizini graničnog prelaza Badovinci kod Bogatića, opisuje način na koji vlast rešava agrarnu krizu u Srbiji koju je sama prouzrokovala. Naime, zbog dugogodišnjeg zanemarivanja resora poljoprivrede neznatnim i neplanskim subvencijama, mizernom otkupnom cenom mleka od oko 34 (i nižoj) do 65 dinara po litru, kao i nesrazmernim uvozom mesa, mleka (u prahu) i mlečnih proizvoda, tridesetak udruženja uzgajivača goveda protestuje četvrtu nedelju, blokirajući magistralne i druge puteve širom države.
Za to vreme, ministar poljoprivrede Dragan Glamočić tvrdi da su poljoprivredni proizvođači „pijani milioneri koji nose roleks satove“, te da su njihovi protesti ispolitizovani. Ovim on daje opravdanje za privođenje dvadesetak pobunjenih seljaka, koji nemaju „šta da izgube, dovedeni na rub egzistencije“. Zlatko Kokanović, aktivista iz udruženja Ne damo Jadar, postaje trofej policijskih akcija, optužen od Osnovnog suda u Loznici za napad i ometanje službenog lica u vršenju službene dužnosti. Odnosno – pokušaja gušenja krajnje opravdane pobune.
Kokanoviću je određen pritvor od 30 dana, navodno da ne bi ponovio delo, ali i da „ne bi uznemirio javnost i time ugrozio nesmetano vođenje sudskog postupka“. Ovu „meru“, kao i optužnice protiv drugih (bar) pet pobunjenih poljoprivrednika, možemo shvatiti i kao zastrašivanje ostalih nevoljnika. Vlasti ostaje da proceni kako da prinudi srpske krave da konkurišu inostranim, a njihovi produkti postanu poželjniji na našem tržištu.
