U trenutku kada je svaki evropski monarh koji je držao do sebe izgradio svoj lični kineski vrt, sobu za čaj ili pagodu u bašti svog dvorca, sredinom 18. veka na scenu stupa sinofobija. Po istoj matrici kao i ranije, ova promena kursa je više imala veze sa događajima u Evropi, nego u samoj Kini. Papa je izdao osudu ili kondemnaciju upućenu jezuitskim misionarima 1742. godine, a ubrzo ih je i kineski car prognao sa svog dvora. A filozofi prosvetiteljstva, zadojeni idealima racionalnosti, nauke i progresa, uz sve veći prodor ovih ideala i praksi na evropskom tlu – učinili su da kineska stabilnost odjednom postane percipirana kao stagnacija.
U tom smislu, nemački prosvetitelj, a zatim i protoromantičar Johan Gotfrid Herder je 1787. godine nazvao kinesko carstvo – „balzamovanom mumijom oslikanom hijeroglifima i umotanom u svilu; unutrašnji život ovog carstva nalik je na životinju u zimskom snu“. Herder je verovao u to da kineska kultura nije napredovala stolećima i da je sačinjena samo od ostataka davne prošlosti. Ovakav pogled na Kinu postao je prevalentan među evropskim misliocima od poznog 18. do poznog 19. veka. Identičnu ideju o Kini koja stagnira prihvatili su i međusobno suprotstavljeni mislioci poput Adama Smita i Karla Marksa.
Johan Gotfrid Herder je 1787. godine nazvao kinesko carstvo – „balzamovanom mumijom oslikanom hijeroglifima i umotanom u svilu; unutrašnji život ovog carstva nalik je na životinju u zimskom snu“. Herder je verovao u to da kineska kultura nije napredovala stolećima i da je sačinjena samo od ostataka davne prošlosti
Možda „najsinofobičniju“ sliku o Kini ponudio je Hegel. Za njega, istorija je predstavljala promenu, zbog čega su Kinezi bili pasivni, neradoznali, zaustavljeni u razvoju, zbog čega nisu ni imali pravu istoriju. Za Hegela, „Istorija sveta putuje od Istoka ka Zapadu, pri čemu Evropa predstavlja apsolutni kraj istorije, a Azija tek njen početak“. Naime, Hegel je verovao u to da je karakter Kine bio oblikovan u davnoj prošlosti i da je na tom stadijumu ostala i danas. Zamisao o Kini koja stagnira ostala je prevalentna među Evropljanima i u izvesnom smislu predstavlja osnovu za većinu savremenih mitova o Kini.
* * *
U 19. veku, Evropljani su Kinu nazivali „bolesnim čovekom Azije“, što je iznova bila paralela sa tada slabim Otomanskim carstvom („bolesnim čovekom Evrope“) u svom dvorištu. Naprosto, Zapad koji je u 19. veku zaista prolazio kroz dramatične društvene, političke i kulturne transformacije, percipiran je kao aktivan, a Kina kao Drugi Zapada – kao pasivna. U duhu evropskog kolonijalizma i imperijalizma, smatralo se da Zapad mora da spasi Kinu od stagnacije i uništenja, što je prakse kolonijalizma i imperijalizma učinilo legitimnim. Iako Kina nikada nije bila direktna kolonija, vojna sila i okupacija su učinile da se kinesko tržište otvori za globalnu trgovinu, a evropska roba je bila prodavana za začine, svilu i porcelan iz Kine.
U 19. veku, Evropljani su Kinu nazivali „bolesnim čovekom Azije“, što je iznova bila paralela sa tada slabim Otomanskim carstvom („bolesnim čovekom Evrope“) u svom dvorištu. Naprosto, Zapad koji je u 19. veku zaista prolazio kroz dramatične društvene, političke i kulturne transformacije, percipiran je kao aktivan, a Kina kao Drugi Zapada – kao pasivna
S druge strane, neki evropski mislioci su doveli u pitanje ovu evropocentričnu i zapravo rasističku politiku i pogled na Kinu. Zapadni sinolozi, misionari, diplomate itd. koji su poznavali Kinu iz prve ruke pokušavali su da pretvore Kinu i kinesku kulturu u legitimni predmet akademskog izučavanja. Univerzitet u Oksfordu bila je prva zapadna akademska institucija koja je ponudila učenje kineskog jezika. Profesor Džejms Legi je 1876. godine započeo projekat prevođenja kineskih književnih klasika i bio je jedan od prvih Evropljana koji je kineskoj kulturi pristupao sa dubokim poštovanjem i strašću. Međutim, on i njemu slični živeli su i radili u dobu intenzivnog evropskog imperijalizma koji je počivao na zamislima o intelektualnoj i moralnoj nadmoći Zapada.
Do novih promena dolazi nakon Bokserskog ustanka od 1898. do 1901. godine – anti-imperijalističke i nacionalističke pobune u Kini, od strane kineske milicije (koju su nazivali „Bokserima“). Ovaj ustanak je nastojao da eliminiše politički i ekonomski uticaj Zapada u Kini, a 189 zapadnih misionara i 32.000 kineskih konvertita u hrišćanstvo je bilo masakrirano širom Kine. Od tog trenutka, Zapad je Kinu počeo da posmatra i kao opasno (a ne samo kulturno stagnantno) mesto. Kinezi su odjednom postali karikaturalno proćelavi, kosooki, podli i zli ljudi. Širi se ideja o opasnoj i podmukloj „žutoj“ rasi (Kineza, ali i Japanaca) kao pretnji po „belu rasu“, iako je Bokserski ustanak zapravo ugušen u krvi od strane udruženih snaga Velike Britanije, Francuske, Italije, Sjedinjenih Država, Austrougarske i Rusije.
Zapad je Kinu počeo da posmatra i kao opasno (a ne samo kulturno stagnantno) mesto. Kinezi su odjednom postali karikaturalno proćelavi, kosooki, podli i zli ljudi. Širi se ideja o opasnoj i podmukloj „žutoj“ rasi (Kineza, ali i Japanaca) kao pretnji po „belu rasu“
Zatim, počevši od sredine 19. veka, veliki broj kineskih migranata dolazio je u Sjedinjene Države, Kanadu i Australiju gde su često radili na izgradnji železnice i rudarstvu. Zvuči poznato? Na američkom Zapadu, kineski radnici su povezivani sa „opasnom“ jeftinom radnom snagom tokom perioda ekonomske krize i nezaposlenosti. Beli radnici i sindikati su ih predstavljali kao pretnju po nadnice, ali i društveni poredak. Sve je to dovelo do antikineskih nereda, segregacije, nasilja i zakona o isključivanju migranata. Najpoznatiji među njima bio je Zakon o isključenju Kineza (Chinese Exclusion Act) iz 1882. godine. Bio je to prvi značajniji američki zakon koji je ograničavao imigraciju eksplicitno na osnovu etničke pripadnosti.
